Skip to content

Τέχνη και ψυχανάλυση

02/11/2016

Σε εποχές που η σκέψη του Freud αμφισβητείται ή και κατακρεουργείται από την επιστημονική και ψυχαναλυτική κοινότητα, η έμμεση υπεράσπισή της έρχεται και πάλι από τον χώρο της Τέχνης. Ο ίδιος ο Freud πάντα πίστευε ότι οι συγγραφείς και οι καλλιτέχνες γενικότερα ήταν οι καλύτεροι συνήγοροι της θεωρίας του μιας και είχαν την ικανότητα να εμβαθύνουν με οξυδέρκεια στον ανθρώπινο ψυχισμό. Στο σύνολο του έργου του διακρίνει πολύ εύκολα ο αναγνώστης μια φανταστική παγκόσμια βιβλιοθήκη και πινακοθήκη.

Ο Daniel Barenboim περιγράφει∗ με την χαρακτηριστική απλότητα που τον διακρίνει πώς δύο εξέχουσες μορφές της Μουσικής στον  20ο αιώνα, ο Edwin Fischer και ο Claudio Arrau, ανταποκρίνονται συναισθηματικά στο ίδιο μουσικό θέμα, το τελευταίο μέρος της σονάτας Νο 7 του Beethoven. Στον πρώτο γεννώνται αισθήματα ευθυμίας και χαράς, στον δεύτερο θλίψη και τραγικότητα.

Πως τo ‘λεγε ο Freud; Η βαθύτερη ουσία της ενόρμησης είναι η ώση, το αντικείμενο είναι μεταβλητό, μπορεί όμως το ίδιο αντικείμενο να ικανοποιεί ταυτόχρονα διαφορετικές ενορμήσεις.

∗  https://www.youtube.com/watch?v=wh-pcrWG3Mg

From → Uncategorized

Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s